ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٩٦

( رباعى )

نه وقت تربيت از اهل و اطفال * نه وقت پرسش از ارحام احوال

چه سَرگرميم بر دنياى ميشوم * كه غافل از همه خيريم و محروم

ز دنيا شد همَه شوميّت ما * همه اسباب محروميّت ما

اگر دنيا نخواهيم از دونان بيش * فراغت بيشتر داريم از خويش

چون ميخواهيم افزائيم دينار * فرو مانديم از هر خير يك بار

چو ميخواهيم اسباب تجمّل * نماندى وقت ما را بر تكامل

چو ميخواهيم زرق و برق دنيا * نماندى وقت ما را بهر عقبى

چوميخواهيم نام و شهرت و جاه * نماندى وقت ما را بَهر اللّه

چو ميخواهيم مال و عزّت و شان * نماندى وقت بهر خويش و خويشان

قناعت پس بود بهتر سعادت * همَه خير و سعادت در قناعت

جواد ار دين و ايمان خواستارى * قناعت كن كه بىاين آن ندارى

قناعت پس بود بهتر نصيبى * براى اهل فهم و هَر لَبيبى

قناعت بيشتر آرد فراغت * بيفزايد بوقت خير و طاعت

چو ميسازى بأندك زندگانى * نسازى جُز كمى از وقت فانى

قناعت چون كنى كم ميكنى كار * شود وقت دگرها كار بسيار

چو كم خواهى شود كار تو هم كم * فزايد وقت و كم شد زحمت و غم

از بنده بجز طاعت فرمان خدا نيست * جُز سمعا و جُز طاعةً از بنده روا نيست

مملوك خدائيم چو مخلوق خدائيم * از برده و مملوك ره چون و چرا نيست

رو بندگى آموز اگر طالب حَقّى * اسرار مجو سِرّطلبى شأن شما نيست

صوفى پى اسرار بكوشد برياضت * راهى بخطا پويد و آگه ز خطا نيست

گر سِرّ خدا نيست چه فضيلت در اسرار * ور هست سزا و ار بصوفى گدا نيست