ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٩٥

( رباعى )

جاى بسى شگفت از اين غفلت بشر * سَرگرم اينجهان و ندارد ز خود خبر

هر روز كس بگور فرستد بدست خويش * آسوده ميخرامد و مغرور كرّ و فرّ

گاهى پدر بگور فرستد جوان خويش * گاهى پسر بگور كند مادر و پدر

جاى تعجّب است كه چون نوجوان بمرد * جايش پدر نشيند و نازد بسيم و زر

ور رود ؟ ؟ ؟ پدر جانشين او * گردد پسر چنان كه نبود از پدر خبر

يا رب چه غفلت است و چه مستى و بيهشى * كاندر بشر نهفته كه از عقل شد بدر

نى فكر مرگ دارد و نى ماوراى مرگ * نى ترس اينكه در رسدش مرگ بيخر

فكرش مُدام در پى اين عيش چند روز * معلوم نيست مانده ز عمرش كمى دگر

دآئم بفكر عيش خوش و زندگى خوش * يا فخر و خودنمائى و اموال بيشتر

بگذار ايجواد جهانرا بأهل خويش * زاد سَفَر تهيّه نما هرچه زودتر

چنان مشغول دنيائيم يكسر * كه محروميم از هر بهره ديگر

نه ديگر مانده وقت علم و دانش * نه وقت كسب فيض از اهل بينش

نه از بهر عبادت وقت داريم * نه وقت آنكه فرض حقّ گذاريم

نه وقت فكر در آفاق و انفس * نه در دين وقت تحقيق و تحبّس

نه وقت سعى در كسب فضايل * نه وقت دفع اخلاق رذايل

نه وقت جدّ و جهدى در معارف * نه دقت استماع وعظ عارف

نه وقت مسجد و وقت جماعت * نه بر تعقيب وقتى و فراغت

نه وقت خواندن قرآن و اخبار * نه وقت سير در تاريخ و آثار

نه وقت ذكر و تسبيح و مناجات * نه وقت خواست ازمعبود حاجات

نه وقت توبه استغفار داريم * نه وقت گريه‌هاى زار داريم

نه وقت فكر مرگ و حال رحلت * نه وقت توشهء قبر و قيامت