ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٩٠

( رباعى )

آنكه اجرى ايجواد از بَهر اوست * حسرت علم است و اعمال نكوست

در جهان بسيار كس زائيد و رفت * هَر كسى پابند او گرديد و رفت

سالها كوشيد بهر مالك و جان * عاقبت چشم از همه پوشيد و رفت

دل به فرزند و زن و كاشانه بست * عاقبت دل از همه ببريد و رفت

با تحفّظ داشت از مردن حذر * شربت مرگ آخرش نوشيد و رفت

آنكه اندر ناز و نعمت ميغنود * با فقيران سَر بسر گرديد و رفت

آنكه با فقر و فلاكت سَر نمود * روز آخر بر همه خنديد و رفت

آنكه ميپوشيد زر بفت و حَرير * عاقبت بر تن كفن پوشيد و رفت

آنكه را گنج ، آنكه اندر رنج بود * هَر دو با دست تهى ناليد و رفت

آنكه در كاخ مجلّل جاى داشت * مسكن خود گور را بگزيد و رفت

آنكه سلطان بود با صد احتشام * دست عزرائيل را بوسيد و رفت

هَر كسى كامد چه از شاه و گدا * چند روزى در جهان گرديد و رفت

بو العَجَب هر كس به خود مغرور بود * چند روزش را به خود باليد و رفت

اى خوشا آنكس كه در اين چند روز * توشه‌اى از بهر عُقبا چيد و رفت

عَنقريب استى كه بينى ايجواد * نفس تو هم ارجعِى بشنيد و رفت

ما كه از دنيا برون خواهيم رفت * با همَه درد درون خواهيم رفت

پس چرا ما مردم‌آزارى كنيم * ما كه از دنيا زبون خواهيم رفت

مال و ثروت پس چرا آرم به كف * ما كه از ثروت برون خواهيم رفت

چون دلى را بهَر دنيا بشكنيم * ما كزين دنياى دون خواهيم رفت

هيچ بر دنيا مكن هَرگز ركون * بىركون و باركون خواهيم رفت

اينهمه بهر بلندى جِدّ مكن * از بلندى سَرنگون خواهيم رفت