ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨٩

( رباعى )

طمع و خوى هر بَشَر باشد حريص * ليك بر حِرصش كسى و اصل نرفت

حرص هر كس شد بدان كو خو نمود * كامياب از عالم و جاهل نرفت

هيچكس نائل بمقصودش نشد * مؤمن و فاسق بكام دل نرفت

( رباعى )

( رباعى )

آنان كه درين دنيا صد گونه جفا كردند * تا كاخى و دستگاهى خوش بر سر و پا كردند

ننشسته هنوز از كار و ز رنج نياسوده * رفتند بگورستان آنجا همه جا كردند

هيچكس خوشدل از اين دنيا نرفت * هَر كسى با حسرت از اينخانه رفت

با دل پرحسرتى رفت از جهان * هر كس از ؟ ؟ ؟ و دنياطالبان

مؤمن و فاسق گدا و پادشاه * از جهان رفتند با اندوه و آه

حسرت هَر يك از آن آمد به پيش * كو نشد نائل بدان آمال خويش

هيچكس برآرزو نائل نشد * هيچ آمالش بكام دل نشد

شاهرا در شاهيش آمالهاست * و آن گدا را آرزوى مالهاست

آرزوى مالدار افزودن است * پس مُدام او هم بحسرت خوردن است

فاسق اندر حسرت فسق و دغل * كه نباشد بر مرادش هر امَل

مؤمن اندر آرزوهاى كثير * بند ؟ ؟ ؟ از خود بىنظير

حسرت عالم ز هر كس بيشتر * تا كند خدمت بدين از حَدّ بدر

بهَر نشر دين و علم دين مدام * مىخورد حسرت كه ننمودش تمام

حال كاين اهل جهان از هركه هست * بايدش از او بحسرت شست دست

پس چرا رسيم ور ز ؟ ؟ ؟ حسرت خوريم * حسرت لغوى چراى با خود بريم

خو همان حسرت ترا حسرت شود * در قيامت ، مايهء زحمت شود

حسرتى ميخور ملامت نشنوى * كز همه حسرت پشيمان ميشوى

حسرتِ آنخور كه گر نامد مراد * اجر حسرت را بَرى اندر معاد