ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨٨

( فصل سوّم در مواعظ و پنديّات

حق و باطل كجا هد تميز * طالب كشف و وصل شيطانى

آنكه بر راه عشق و عرفان رفت * طمع از وى مكن مسلمانى

رهبر كيش عارفى عشق است * خواه اسلام و خواه رهبانى

عشق خودبينى است و خودخواهى * نه بدين بسته و نه برهانى

عشق عرفان نياورد هرگز * عشق نارد به غير حيرانى

اين چه عرفان بود كه پندارد * هر وجوديست ذات سبحانى

او چو دريا و خلق چون قطره * يا حباب است و موج هر آنى

ايجواد آنك هگويد از پندار * به از اينش مجوى عرفانى

خلق را نيست همّتى جُز مال * همه را مال منتهى الآمال

همه از بهر جاه و مال حريص * كم بود زاهد ستوده خصال

همه گوينده كم بود عامل * همَه قوآل و كم بود فعّال

همه خواهان و كم بود كوشش * همَه دينخواه و كم بود عمّال

همه گويند حقّ بود اسلام * كم بود آنكه حق كند اعمال

همه گويند به ز ايمان نيست * كم بود آنكه سازد استعمال

همه توصيف و مدح دين سازند * واعظ غير و خود كند اهمال

همگى ذمّ كنند از دنيا * كم بود آنكه نيست طالب مال

همه گويند دين به از دنيا است * كم بود كو بدين كند اقبال

همگى عيب دين‌فروش كنند * آنكه نفروشدش بود بيحال

همَه امروز اهل قول شدند * قول بالفِعل و فِعل بالآمال

هيچكس از اين جهان خوشدل نرفت * چون كسى با مقصد حاصل نرفت

هر كسى را هست مقصودى بدل * ليك بر مقصود دل نائل نرفت