ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨٧

( فصل سوّم در مواعظ و پنديّات

ترا چه سود از اين جمع مال و شهرت و نام * مسافر از پى نام و درم نميگردد

گرم كه دولت قارون و شهرت جمشيد * تراست گرچه تو قارون و جم نميگردد

چه سُود ز اينهمه چون بگذرى و بگذارى * ترا به غير ندم زين نِعَم نميگردد

بخويش رنج مده بهر راحت اولاد * كه بهرهء تو از اين جز الم نميگردد

قلم برآنچه رقم داد از قضا و قَدَر * بحرص و حيله قلم از رقم نميگردد

ستم مكن بكسان بهر عشرت اعقاب * كه سُود ظلم و ستم جز ستم نميگردد

جواد زانيد و سه روزانه تا كسى نگذشت * امور آخرتش منتظم نميگردد

نسيم مرگ بهر لحظه مىكند گذرى * نويد ميدهدم هَر زمان بتازه‌ترى

نواى زنگ وى آيد بگوشم از نزديك * بهر دقيقه زند نعرهء مهيب‌ترى

دهد نداى الا فَارحَلُوا بصوت بلند * چنان كه مىشنواند بهر سميع و كرى

شميم مرگ همى ميوزد بساحت تن * گهى بريش وزد كه بديده گه بسَرى

سفيدى سَر و يشم دهد بشارت مرگ * وفات مام و پدر ميدهد مرا خَبَرى

وزيد باد و بشد شمع عمر من خاموش * كنيد عفو مرا دوستان بخير و شرى

دمى كنيد مرا ياد در محافل خويش * كه ياد خير مرا نيست بر شما ضررى

گذشت عُمر و نكردم به غير نامه سياه * مگر كه لطف خدايم كند به من نظرى

مرا چه باك ز مرگ است بلكه راحت جان * بود كه سوى موالىَ خود كنم سَفَرى

ولى ز بهر خدا اى اجل بده مهلت * كه هست چشم مرا پشت پرده منتظرى

بده مجال كه روز وصال وى بينم * به‌بينمش كه جهانرا نموده چون قمرى

دگر جواد تمنّاى ديگرى نكند * تو خواه روز بيا خواه شام يا سحرى

چه خَبَر دارد از لذايذ ما * پاىبند هواى نفسانى

كى فهمد حق و حقيقت ما * ذوق مخمور عشق و عرفانى