ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨٦

( فصل سوّم در مواعظ و پنديّات

مكن شكايت حالى اگر رسد الَمى * بگير حوصله درد و الم نخواهد ماند

اگرچه ظالم و مظلوم مىشود فانى * و ليك تا بأبد در عدم نخواهد ماند

قلم ز روى هوا ناروا مزن بر حكم * كه حكم و حاكم و صاحب قلم نخواهد ماند

تمام عُمر تو جانا بجز دمى نبود * غنيمت است همين دم كه دم نخواهد ماند

جهان و هرچه در او هست چون كف سيل است * يقين بدان كه به غير از ندم نخواهد ماند

جواد گردش دوران تمام موعظه است * چه شبهه‌ايست كه هر بيش و كم نخواهد ماند

گذشت عُمر و دگرباره بر نمىگردد * درخت خشك دگرباره تر نميگردد

رسيد عُمر بپايان اجل رسيد از پى * هنوز نفس ز غفلت بدر نميگردد

مُدام پيك اجل ميدهد خبر از مرگ * وليك بىخبرش را خبر نميگردد

جهان بكام كسى تاكنون نشد ايدوست * بكام ما و تو هم سَربسَر نميگردد

بكوش در عمل و كار خير پيش از مرگ * كه هر كه رفت دگرباره بر نميگردد

بملك غرّه مشو كاين دو روز ميگذرد * بملك و جاه كسى بَهره‌ور نميگردد

ندانم اين كه چه سِرّيست در نهاد بَشَر * كه تا بگور ز غفلت بدر نميگردد

مُدام در پى عصيان و گرم لهو و لعب * بَشَه كه اين همه بر گردِ شه نميگردد

رسيده پا بلب گور و همچنان غافل * ز كرده‌هاى بدخويش برنميگردد

خداى رحم كند بر تو ايجواد ار نه * در اين زمانه به از اين بَشَر نميگردد

گذشت عمُر و ديگر باز هم نميگردد * ولى هوى و هوس از تو كم نميگردد

عَجَب‌تر آنكه تو بر مرگ خود ندارى شك * هنوز ميل تو سوى عَدَم نميگردد

قد تو خَم شده همچون كمان ز آفت دهر * هنوز سَرو اميد تو خم نميگردد

غم رسيده اجل ميخورى به صد افسوس * ز روز خويش دلت پر ز غم نميگردد

هَر آنكه رفت تو ديدى كه مال خويش نبرد * هنوز هم ز تو دل بر كرم نميگردد