ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨٤

( فصل سوّم در مواعظ و پنديّات

حلقهء پير مغان تا كه ترا در گوش است * بر همان كج‌روى استى و همان خواهد بود

حافظ و پير مغان ما و ره مهدى حق * ايجواد آنكه خداجوست بر آن خواهد بود

( فصل سوّم در مواعظ و پنديّات

( فصل سوّم در مواعظ و پنديّات

سَر بندگى فرود آر كه تا پسند گردى * بتضرّع و دعا كوش كه ارجمند گردى

ره نيستى به پيماى كه تا رسى بهستى « 1 » * به نشيب پستى آغاز كه تا بلند گردى

نفسى بخويشتن آى كه چون بدى در اوّل * چه شدى و چون ز بهر دگران تو پند گردى

نفكند كس در اين شهرِ وجود بار هستى * بچنانكه بار بستند تو باربند گردى

چو رسى بجاه و عزّت نظرى بمستمندان * بفكن به ياد روزى كه تو مستمند گردى

دل هر كسى بدست آر دلى ز خود ميازار * بشرينه عقرب و مار كه تا گزند گردى

عاقلا تا بكى از مرگ چنين بيخَبرى * به تو دادند مگر نامه و عهد دگرى

رُوز و شب ريشهء عمر تو چو كرمان بخورند * تو چنين بى خبر از خويش نه گويا بَشَرى

دمبدم نعره زند مرگ و ز پيش نظرت * همسرانت بربايد تو مگر كور و كرى

همه عُمر تو شدى صرف در آمال مگر * هم بعُمر دگرت باز تو دارى نظَرى

همه سرمايهء عمر تو شدى صرف عيال * حيف نبود كه ز سَرمايه تو سودى نبرى

فكر آن باش كه روزى رسد ار نوبت تو * دست خالى نروى در سفَرَ پُرخطرى

چه بَسا پا بنهادى بسر قبر كسى * پا نهد بر سَر قبر تو بسى رهگذرى

بنشستى تو بسامان كسان با دل خوش * بنشينند بسامان تو قوم دگرى

حاليا جامهء نوپوش و بنه بالش پر * بر حذر باش كه بر خاك گذارى تو سرى

همه عيش تو بيك لحظه نيايد به حساب * در بَرِ آنكه تو در گورى و اندر سَفَرى

( 1 ) مراد از نيستى و هستى نيست شدن از غرور و منيّت و هست شدن در اعتبار و قرب حق نه آن نيستى و هستى كه صوفيّه و عرفاء ميگويند .