ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٨٢

( معارضهء با اين غزل كه مطلعش اينست : اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى ) ( كه او دربارهء شاه سفر كرده گفته و من نيز دربارهء امام غائب از نظر گفتم )

خيز و روشن كن جهان را همچو روز * از شب يلداى هجران الغياث

تا تو پنهانى رقيبان جلوه‌گر * آه از دست رقيبان الغياث

هر زمانم درد ديگر ميرسد * زين رقيبان بر دل و جان الغياث

التِجا بر درگهت دارد جواد * اى ولى حق سُبحان الغياث

همچون حافظ صد هزاران خلق را * مىبرند از راه ايمان الغياث

يك بسوى خانقاه و ديگرى * رُو بكوى مىفروشان الغياث

( معارضهء با اين غزل كه مطلعش اينست : اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى ) ( كه او دربارهء شاه سفر كرده گفته و من نيز دربارهء امام غائب از نظر گفتم )

( معارضهء با اين غزل كه مطلعش اينست : اى پادشه خوبان داد از غم تنهائى ) ( كه او دربارهء شاه سفر كرده گفته و من نيز دربارهء امام غائب از نظر گفتم )

اى پادشه خوبان ما بنده تو مولائى * اى جان همه امكان چونشد كه نه پيدائى

جان بى تو بلب آمد دل تار چو شب آمد * داد از ستم دوران وقت است كه باز آئى

مشتاقى و مهجورى از غصّه چنانم كرد * كز دست بخواهد شد پايان شكسيبائى

فرياد كه اين بستان خشكيد ز بىآبى * اى ابر بهار دين خيز از پى سقّائى

از جور زمان ما را صدها گله مىباشد * امريست بود ظاهر نزفكرت سودائى

ابر و مه و باد و خور در سلسلهء خدمت * هَر امر بفرمائى مجرى است بهر جائى

صد باد سليمانى سَر بسته بفرمانت * اينست امام ايدل تا باد نه‌پيمائى

يا رب بكه بتوان گفت اين نكته كه صدها سال * در پرده بود پنهان آن شاهد هر جائى

هرچند كه هرجا هست آگه بود از هر سِرّ * رخساره گهى بنمود بر عاشق شيدائى

شاها چمن و گل را بى روى تو رنگى نيست * بشتاب كه عالم را با جلوه بيارائى

اى آينهء رحمان رُو از چه كنى پنهان * شد تار جهان يكسر رُو از چه تو ننمائى

اى هجر توام در دست اى وصل توأم درمان * وى ياد توام مونس در گوشهء تنهائى

ما را نبود ايشه در پيش تو جُز زارى * تا لطف چه انديشى تدبير چه بنمائى

در دائرهء طاعت ما نقطهء پرگاريم * رأى آنچه تو انديشى حكم آنچه تو فرمائى