ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٧٩

( معارضه با اين غزل كه مطلعش اينست : جز استان توام در جهان پناهى نيست ) كه او براى پيرش گفته و من نيز براى امام هشتم ( ع ) گفتم

سَر ارادت ما و آستان طوس كزوست * هر آنچه خير بما ميرسد وَ هَرچه نكوست

نظير شاه خراسان نديدم از مه و مهر * برو مقابله كن با هر آنچه آينه‌خوست

به خاك طوس نظر كن كه عنبرافشان است * ز خاك پاى شهنشاه طوس عنبربوست

نثار كوى تو شاها هَر آنچه با حُسين است * فداى رُوى تو هر انس و هر پرى مه‌روست

دلم به ياد تو چونشد مراد خواهم يافت * چرا كه فال نكو در قفاش حال نكوست

زبان ناطقه در وصف حُسن او لا است * مگر خداى كند وصف او كه آيت اوست

مقام او نه چو پيران صوفيان باشد * كه هم مُعَرّف او هر زبان بيهده‌گوست

صبا ز حال دل تنگ ما بشَه بر گو * كه چارهء همه غمها و درد ما زانسو است

نه من يگانه شدم خاكبوس درگه طوس * فرشته با مژه سايد چو حور با گيسوست

دل جواد نه امروز سوزد از شوقش * كه با ولايت و مهرش سرشته طينت اوست

سرشته طينت حافظ به مهر پير مغان * چنانچه طينت ما از رضا بود ايدوست

( معارضه با اين غزل كه مطلعش اينست : جز استان توام در جهان پناهى نيست ) كه او براى پيرش گفته و من نيز براى امام هشتم ( ع ) گفتم

جز آستان رضا در جهان پناهى نيست * سر مرا بجَز اين در حواله گاهى نيست

كنون كه از همه سودام راه مىبينم * بجُز حمايت آنشه مرا پناهى نيست

چرا از كوى شه طوس روى برتابم * جُزا و بهر دو جهانم پناه‌گاهى نيست

غلام و بندهء آن هم كه دل به غير نداد * به غير پاك امامان بكس نگاهى نيست

زمانه بر سَر من گر كه آتش افروزد * بگو خموش بَرِ كوه ترس گاهى نيست

عدو چو تيغ كشد من بر او كشم خنجر * كه دفع تيغ بجز خنجر سياهى نيست

وگر كه تيغ ندارم بشاه ناله كنم * كه تيغ ما بجُز از ناله اى بشاهى نيست