ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٧٣

( معارضه با اين غزل كه مطلعش اينست : ما بدين در نه پى حشمت و جاه آمده‌ايم ) كه بشأن پيرش گفته و من نيز بشأن ائمّهء اطهار ( ع ) گفتم

چون در حجاب رفته ز هر گوشه مدّعى * برخاستىّ و اينهمه چون و چرا كنند

بگذر ز مدّعى مده از دست دامنش * كم گو كه عاقبت نظرى هم بما كنند

چون حُسن عاقبت نه برندى به بندگى است * آن به كه كار خود به اطاعت به پا كنند

بىمعرفت مباش كه گر بندگى نبود * بهَر چه بعثت اينهمه از انبيا كنند

گر بندگى نخوات خدا پس چرا نهاد * شرع و كتاب تا همه ترك هوا كنند

گر حَسن عاقبت بيد اوست پس چرا * نگذاشت تا كه خود بعنايت رها كنند

كافر بدوزخ است و شقى در شقاوتست * با مؤمنين معاملهء اتقيا كنند

وعد خدا تخلّف آن را محال دان * حاشا كه بر خلاف كسى را جزا كنند

بىمعرفت مباش و مخور مى بأين اميد * كو به ز طاعتى است كه در آن ريا كنند

مى خوردن و گناه و ريا را اثر يكى است * هرچند در گناه ؟ ؟ ؟ زجرها كنند

هرگز بكوى ميكده رُوزى گذر مكن * كانجا ترا از زمرهء اهل دغا كنند

بشتاب سوى مهدى و تجديد توبه كن * شايد طفيل او نظرى هم بما كنند

ايشاه ما بمحفل ما يك گذر نما * تا مؤمنين ز فيض تو خود را صفا كنند

زين حاسدان بسوى تو ما شكوه ميكنيم * بر ما بسى ز پيروى تو جفا كنند

ما از تو شاكريم كه لطف تو در نهان * چندان بود كه تن برضاى خدا كنند

حافظ دوام وصل ز شاهان طلب كند * كو تا كه التفات شهان بر گدا كنند

امّا دوام وصل تو با مهدى ايجواد * حاصل بود بگو همه هم اى دعا كنند

( معارضه با اين غزل كه مطلعش اينست : ما بدين در نه پى حشمت و جاه آمده‌ايم ) كه بشأن پيرش گفته و من نيز بشأن ائمّهء اطهار ( ع ) گفتم

ما بدربار ولايت به پناه آمده‌ايم * نه پى حشمت و نى از پى جاه مده‌ايم

وادى ايمن و طور است چو موساى كليم * نور حق ديده پى نور آله آمده‌ايم

رهرو منزل حقّيم ز ظلمتگه جهل * تا به اقليم هُدى اينهمه راه آمده‌ايم