ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٧٠

( تظلّم بولىّ عصر عجّ و شكوه از اوضاع زمان )

ما همگى بنده تو مولاى ما * نيست بغَير تو تولّاى ما

دست ولايت به تو داديم و بس * رهبر ما نيست به غير از تو كس

ما همه جُنديم و تو سلطان ما * ما همه جسميم توئى جان ما

حيف كه غائب ز نظرها شدى * از بَرِ ما رفتى و تنها شدى

غيب تو ما را همَه بيجان نمود * هجر تو دلخون و پريشان نمود

از پس تو ما همه بيكس شديم * خوار به چشم همه ناكس شديم

بى تو دل آزرده و افسرده‌ايم * همچو يتيمان پدر مرده‌ايم

ما همَه چون گلهء بىصاحبيم * رو سوى ما كن كه شبان طالبيم

هيئت ما را متفرّق ببين * شرع نبى در كف سارق ببين

جور اراذل متكاثر شده * طعن اجانب متجاهر شده

وضع و اقاويل فراوان ببين * كفر و اباطيل نمايان ببين

دين نصارى بگرفته رواج * خلق از آن در شعف و ابتهاج

جُمله معاريف مَناكر شده * باز مناكير مفاخِر شده

زىّ مُسلمان چو نصارى استى * متحّد الشكّل بهر جاستى

ريش تراشند و نباشد عجيب * كرده به گردن چو نصارى صَليب

مُسلم و كافر شده بىامتياز * در روش و شكل و همه لهوباز

مرد به شكل زن و زن شكل مرد * دُور ز احكام خداوند فرد

جعل قوانين مجّدد كنند * پا بقوانين محمّد ص زنند

غيرت ناموس و حجاب از ميان * رفته و مردم شده چون كافران

خواندن قرآن ز ميان رخت بَست * ليك جرائد بمكانش نشست

ما همه در دست سلاطين اسير * جُمله ذليليم چو در دام شير

ظلم بحَدّيست كه بيحد بود * جور بحدّيست كه بيعَدّ بود