ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٩

( تظلّم بولىّ عصر عجّ و شكوه از اوضاع زمان )

شيعهء نيست مگر منتظر و چشم براهست * ديدهء نيست مگر اينكه پر از اشك و پر آهست

روزگار همه از فرقت تو شام سياهست * مجلس عيش ز غيب تو منقّض و تباهست

هر كجا مينگرم دست دعا بهر تو شاهست * بهر تعجيل ظهور تو بدرگاه آله است

كى شود رخ بگشائى تو بر اين جمع پريشان

هان جواد است شهادت بدامان تو داده * طوق رقيّتت اى شاه به گردن بنهاده

با ادب بر در دار الشّرفت گونه بساده * منتظر بهر كرم با همه زارى بستاده

ديده بر دست تو و دست گدائى بگشاده * دست‌گيرش كه هم از دست و هم از پا بفتاده

كرمى كن برهانش ز غم اى والى سُبحان

بندهء حلقه به گوش توام ايشَه نظرى كن * يكدم از لطف تو از اوج به پستى سفرى كن

سوى اين خانهء قلبم ز تلطّب گذرى كن * قابل ار نيست ز هر لوث مُصفّى و برى كن

گر بود تيره جلايش ده و همچون گهرى كن * خود تجلّى كن و از پرتوت او را قمرى كن

تا شود لايق تشريف تو اى گوهر امكان

اى مه كونين شّه منتظر * شمس هُدى حجّت ثانيعَشَر

پور نبىّ و خَلَف عسكرى * سَرور خلقى ز حق و رهبرى

نور تو از نور جلال حق است * ذات تو آيت بكمال حق است

جامع اوصاف كمالى همه * حجّتى بردانى و عالى همَه

هستى عالم همه از هست توست * هر قدر امضا شدهء دست توست

آنچه در اين كون هويدا شود * عرضه شود بر تو و پيدا شود

حجّت حق بر تو بشد منتهى * آيهء تَمَّت دهدش آگهى

هركه نباشد بولايت مقيم * جايگهش نيست به غير از جحيم

روح ندارد عَمَلش چون عَدوست * مغز ندارد همه قشر است و پوست