ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٨

مستّبع در ولادت حضرت صاحب الأمر عجّل اللّه فرجه

شد بحدّيكه دگر عرش نباشد بقبالش * كاش حقّ روزى من ساخت زيارت و وصالش

تا زنم بوسه بدرگاه دو تا حجّت سُبحان

ايشه عصر و زمان ذات تو چون سرّ الهى * آيهء جاعل فى الأرض دهد بر تو گواهى

همه عالم شود ار جمع ز مه تا كه بماهى * درك اوصاف تو نتوان بنمايند كماهى

جز طريق تو به حق نيست طريق و نه راهى * ز عذابش نبود غير تو ملجأ و پناهى

همه افراد بشر عبد و تو شاهنشه دوران

هستى كون و مكان يكسره از هست تو باشد * رزق روزى خوران از حق همه بر دست تو باشد

تو ولى حق و اشياء همگى پست تو باشد * همه در امر تو فرمان‌بَر و او بست تو باشد

كَس نيابد به خدا ره مگر از بست تو باشد * رستگارى نبرد آنكه نه پيوست تو باشد

چه شود گر بپذيرى تو مرا خادم و دربان

بهر اظهار وجود تو حكيم صَمَدانى * عالمى خلق بفرمود و بگسترد جهانى

گر وجود تو نبودى نبُد از دهر نشانى * گر مُدارا نكند لطف تو عالم همه فانى

گرچه از ديدهء ظاهر نگران غيب و نهانى * ليك در قلب محبان بودت جا و مكانى

مخلصين تو ببينند تو را گاه بچشمان

حيف صد حيف كه نور تو ز ماها شده غايب * ز نظر بدر جمال تو شده مخفى و غارب

زين سَبَب رُوى نموده است بما طعن اجانب * دشمنان از پى تدسيس در احكام مراقب

بهر اين شرع مقدّس نبود طالب و راغب * همَه احكام خدا گشته در انظار معايب

ظلم بر شيعه ؟ ؟ ؟ تو گشته فراوان

تا بكى مانده‌اى اندر پس پرده تو باقى * كى كند چشم رَمَد ديدهء ما با تو تَلاقى

شيعيان تو ندارند دگر طاقت و طاقى * روحهاى همه بر لب برسيد است و تَراقى

بين ما گر كه بيند اخت زمان سنگ فراقى * بين قلب دو نفر نيست دگر وِفق و وفاقى

نيست جاى عَجَب از گلّهء بىصاحب و چوپان