ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٧

مستّبع در ولادت حضرت صاحب الأمر عجّل اللّه فرجه

رو قدم نه تو در امروز ببستان محمّد * از قفس خانه روان شو چمنستان محمّد

طبقى ساز پر از گل ز گلستان محمّد * آب حيوان طلب و نوش ز دستان محمّد

خيز از مدرسه رو سوى دبستان محمّد * طلب علم نما از ادبستان محمّد

تا بكى ماندهء در مدرسه در گوشهء زندان

رُوز عيد است به پا خيز بعنوان سياحت * پى تفريح روانشو تو بگلزار ولايت

بين كه از گلبن صدّيقه و از شاخ وصايت * سَر بر آورده يكى گل كه بود ختم امامت

ديده بگشاى دمى سُوى سماوات خلافت * بين از يازدهم برج شرافت و هدايت

گشته طالع و نمودار يكى نجم درخشان

بارها داد خداوند بشارت به پيمبر * كه در اين عالم سفلى بكند جلوهء ديگر

كاندران جلوه نمايد همه آفاق منوّر * آورد نشر دهِ عدل و بقهر آين اكبر

قآئمش خواند و لقب منتقم و كرد مظفّر * تا بريزد به زمين خون همَه مُلحِد و كافر

رشتهء جور كند قطع و دهد عدل نمايان

نور وى بود بعرش ازلى ساجد و راكع * عرش بگرفته بسى زينت از آن كوكب ساطع

بود از نور وى افلاك درخشنده و لامع * بهَر او اهل سموات همه خاضع و خاشع

تا كه خلّاق ملايك وَ جهان حضرت صانع * در لباس بشرش خواست كند ظاهر و بارع

تا كه بر اهل زمينش بكند حجّت و بُرهان

در شب نيمهء شعبان شب با يُمن و سعادت * كه بود همچو شب قدر و مختصّ عبادت

ناگهان كرد طلوع از افق برج كرامت * يافت از حضرت نرجس بسامرّه ولادت

بود مكتوب ببازوش همى آيهء تمّت * سجده بنمود خدا را پى شكرانهء نعمت

چونكه خلّاق جهان كرد به او ختم امامان

چونكه طالع و هويدا بجهان گشت هلالش * شد منوّر همَه عالم سفلى ز جمالش

شهر سامرّه چو يكپارچهء نور صلالش * خاك ناقابل او يافت جلالت ز جلالش