ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٦

مستّبع در ولادت حضرت صاحب الأمر عجّل اللّه فرجه

هَر كه آئين تصوّف بپذيرد مطلق * يا بود گُمره و يا خدعه كند يا احمق

ور نه كى كج رود آن كس نبود اهل جحود

اين چه كرخى است كه در شيعه نباشد معروف * اين چه معروف كه تنه شده نامش معروف

غير سنّى نستوده است كَس اين نامعروف * از چه ره قابل سِرّ شد بولايت موصوف

او كه نصرانى و هم زاده نصرانى بود

بو العَجَب آنكه سُنّى و نصرانى اصل * قابل سِرّ خدا گشته و با حقّ شده وصل

آنكه هم طاهر و هم زادهء طاهر شده فصل * بيش از اين نيست توقّع ز مرام بىاصل

كه تصوّف نبود جُز ز نصارى و هُنود

زادهء پاك رضا تربيت حجر رضا * كه ز هر شرك منزّه بُ و هر رجس و دَغا

هم پديد آمد از آن نور سه خورشيد هُدى * گر ولى نيست پس اهليّت كرخى ز كجا

عَجَب اين است كه او مُرد و رضا باقى بود

اگر اين كودكى مانع ز ولايت باشد * بايدش مانع او هَم ز امامت باشد

اين امامت نه فقط علم فقاهت باشد * مقتدائى به جهان مثل رسالت باشد

شبهه را عيسى و يحيى ز همَه رفع نمود

اى جواد آنچه تو گوئى همَه روشن و جلى است * ليك آن را كه مرض هست بفكر دغلى است

اين همه فرقه در اسلام نه از كور دلى است * همَه را يك مرض و دام‌گهى نام على است

گاه با اسم عُمر صيد كند طالب سُود

مژده ايدل كه پس از محنت و اندوه فراوان * باز گرديد عيان بار ديگر نيمهء شعبان

مجلس عيش به پا خيز و آراسته گردان * تا بكى اينهمه دارى گله از شيوهء دوران

گوشهء مدرسه تا چند بمانند اسيران * نَفس خود را بقفس كرده‌اى در خانهء احزان

بلبل طبع رها كن نَفَسى سوى گلستان