ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٥

ميلاد امام نهم حضرت جواد الأئمة ( ع ) و طعن بر صوفته كرخته

گو ؟ ؟ ؟ ازين فرقهء صوفيّهء مَست * كه چه كرديد كه شيطان بشما يافته دست

فِرقه فِرقه شده و باركش جاه‌پرست * لايق مردم پست است همان كرخى پست

بار غولان كشد آن كس ز خدا شد مردود

گو كه كرخى نه عدو بود بُد از اهل وِلا * كى معادل بجواد است و به فرزند رضا

او امام است به تنصيص امامان هُدى * هم به تنصيص رضا هم به پيمبر ز خدا

كيست معروف ؟ كه گفته است ؟ ولايت بَر بود

مگر اين قوم امامت برياضت باشد * يا كه در هر بشرى شأن امامت باشد

يا جُدا امر امامت ز ولايت باشد * يا چسان او بنصوص اين بكرامت باشد

يا چرا اهل بر اين بود و بر آن اهل نبود

من ندانم بچسان از ره حق دور شدند * از چه اين قوم بيك‌باره كر و كور شدند

چه شنيدند كه ديوانهء منصور شدند * عقل چون شد كه ز جان تابع طيفور شدند

از جنيد و سرى و شبلى مردود چه سود

مگر اين قوم كيانند كه رهبر باشند * نه خدا و نه امام و نه پيمبر باشند

پس چرا قطب و ولى بر همه باشند * مسلمين پيرو هر پير سخنور باشند

اين ولايت ز كجا و كه بر ايشان بستود

آخر اى بىخردان قطب و ولى يعنى چه * جُز امامت چه بود اين دغلى يعنى چه

يك امام است و يكى هست ولى يعنى چه * آن هم از سُنٌ و بر ضدّ على يعنى چه

پس چرا شيعه بناميد خود اى قوم عنود

اين امامت كه بگوئيد شما بهَر جواد * نيست جز لقلقهء تا ننمايند ايراد

خُدعه بر شيعه بود از پى تكثير سواد * تا كه در دام فتد شيعهء بيعقل و سواد

چه امام آنكه ولَيش دگرى بايد بود

راستى صُوفى كرخى نبود طالب حق * اى چه خوش گفت رضا آن ولىَ اللّه احَق