ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٤

ميلاد امام نهم حضرت جواد الأئمة ( ع ) و طعن بر صوفته كرخته

بُد مخاطب گرچه آنقوم لِئام * ليك هَل مِن ناصر او بود عام

پس جوابش داد هر جنبنده‌اى * بلكه هر كس بود حقهء را بنده‌اى

چونكه اين دعوت براى حق بسفت * كره اهل حقَ بُدى لَبّيك گفت

از همه ذرّات لبّيك آمدى * از همه صنفى يكى پيك آمدى

رفرفر آمد بر سرش پيش كلك * زعفَر آمد ، پيك حقر بهر كمك

آب و خاك و باد و خورشيد و هوا * سنگ و كوه و بحر و بَرّ ارض و سماء

جُملهء ارواح و ارواح رُسُل * بلكه اشباحى كه بودندى مُثُل

از همه داد اجابت در رسيد * تا فنا سازند آنقوم پليد

هيچيك را شاه دين رخصت نداد * منَتى بر قوم از رحمت نهاد

هم عيان گرديد استغناى تام * كو به غير حق ندارد اهتمام

باز دقّت كن به حال قوم و شاه * فكر شه را بين و فِعل آن سپاه

بود او در فكر رستن از جحيم * ناگهان سنگى فكندش يك لئيم

سنگ آمد بر جبين شه نشست * آه كز آن سنگ پيشانى شكست

خون روان گرديد بر رخسار او * باز هم نفرين نكردى بر عدو

بر سَما پاشيد خون جبهه را * تا عيان سازد خلوص ؟ ؟ ؟ را

بار الها خون من تقديم تو * خون پيشانى بود تكريم تو

زانكه پيشانى ترا شد سجدگاه * پس بگير اين خون خود را اى آله

اى جواد اين رشته كى يابد ختام * كى توان شرح حُسين گفتن تمام

دهم ماه رَجَب نور خدا جلوه نمود * نهمين شمس هُدى پرده ز رخسار گشود

شكر للّه كه بكورى همه خصم حسود * چون جواد آيت حقّى ز رضا شد مولود

شيعه را گو كه كند فخر بر اين درّ وجود