ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٣

( در وجه خلّت خليل الرّحمن و اشاره بخليل كربلا )

هم درودش بود بر خير البَشَر * هم بُدش آن دَه كه در اندام و سَر

هم بُد او را جود و هم او اه شد * زين همه خصلت خليل اللّه شد

غير اين هم داشت خصلتها شريف * بُد حليم و هم غيور و هم حَنيف

خُلَت او با خدا از جان بُدى * دوستى در ظاهر و پنهان بُدى

باز نى هر دوستى خُلّت بود * بلكه در خُلّت خصوصيَت بود

دوستى گر اين خصوصيّت نداشت * مىنشايد نام او خُلّت گذاشت

بلكه او نوع دگر از دوستى * زانكه انواعى براى اوستى

آن خصوصيّت بود سرّ دار دوست * دوستىّ رازدارى بس نكوست

دوستىَ آنگه كه كه اسرارى شدى * نام خُلّت هم سزاوارش بدى

نيز ابراهيم چون سرّ دار شد * هم خليل و صاحب اسرار شد

چونكه خُلّتِ يافت شرح و انجلا * باز بشنو از خليل كربلا

اين خليل از آن خليل اوليتر است * زانكه در هر وجه از او برتر است

گر بخواهم شرح تام او كنم * دفترى خواهد بنام او كنم

ليك از او اندكى سازم رقم * تا زنم آتش بدلها از الم

اين خليل آندم كه بىياور شدى * بى علَمدار و على اكبر شدى

بهر رحمت داد استنصار كرد * تا مگر يكتن برون از نار كرد

باز هم با آنجفا و جور بيش * شد رضا كو را گذارندى بخويش

با عيالاتش رود زانسو بدر * يا رود بطحا و يا صوب دگر

اين همى از رحمتش بودى بناس * تا مگر گردند اندى حق‌شناس

بلكه رحمت شامل ايشان شود * يا عذابى كمتر و آسان شود

ورنه بعد از نوجوانان رشيد * كى هواى زندگى بودش اميد

باز هم بين رحم و استغناى او * گاه استنصار بر قوم عدو