ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٢

( در وجه خلّت خليل الرّحمن و اشاره بخليل كربلا )

صاحب كرب و بلا اگر كه نبودى * نه اثرى بود از تو و نه وجودى

نى مشرف و احترام بهر تو بودى * گر كه دگر دعوى شرف بنمودى

خاك ترا افكنم در آتش سوزان

كرب و بلايت به پيش ديدهء حقّ بين * عين بهشت و فرات كوثر شيرين

داده ضريحت بعرش زينت و آئين * درگه تو بوسه گاه جُمله سلاطين

هست ملايك به بارگاه تو دربان

بَسته جواد حقير بر تو دخيلش * غير تو نبود كسى وكيل و كفيلش

سُوى مطَبّت نزول داده رحيلش * منتظر يك نظر بقلب عليلش

تا كه شفايش دهى و راحتى جان

سوى تو ايشاه چون ولىّ خدائى * اين همَه راه آمدم ز بهر گدائى

غير تو نبود مرا اميد و رجائى * تا كه بگيرم ز دست شاه عطائى

طَى مَسافت نموده‌ام از خراسان

( در وجه خلّت خليل الرّحمن و اشاره بخليل كربلا )

( در وجه خلّت خليل الرّحمن و اشاره بخليل كربلا )

شد چو ابراهيم بهر حقَ خليل * يافت از اين رتبه فخرى بَس جليل

در ميان انبياء معروف شد * كاو بجلّت از خدا موصوف شد

لفظ خلّت بر سه هيئت آمده * وين سه ميبخشد سه معنى فائده

خلَّة حاجت خِلّة خصلت و خُلّة دوست * هر سه در وجه خليل اللّه نكو است

اشتقاقش زين سه ره باشد سديد * زانكه در او هر سه معنى شد پديد

چون خليليّت به اللّه شد مضاف * اين سه پس باشد الهى اتّصاف

بُد فقير امّا فقير حقَ خليل * منقطع از غير حتّى جبرئيل

هم خصالى داشت مَرضىّ خدا * زين سبب شد ملّت او مقتدى

زان خصالش بود اطعام طعام * هم نمازش بود و النّاس نيام