ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦١

( قصيده : در مدح و ولادت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام )

غيرك فرع و انت اصل اصيل * كلّ شريف لدى فناك ذليل

خاك درت توتياى ديدهء سلطان

هركه بدل نورى از تو ماه ندارد * از دل و جان حبّ چون تو شاه ندارد

روز جزا ملجأ و پناه ندارد * بر در فضل آله راه ندارد

جز كه معلّق شود در آتش سوزان

نور تو مخزون بعرش اعظم و اعلا * بود و مزيّن نموده عالم بالا

ربّك لمّا اراد ان يتجلّى * داد نزولش ز اوج عرش سُفلى

كرد بشاخ درخت طوبى پنهان

داد بشارت خدا به احمد مرسل * از شرف مقدمش به عالم اسفل

داد خبر وانگه از شهادت و مقتل * عيش پيمبر به گريه گشت مبدّل

روز بشارت بريخت اشك فراوان

مدّت شش ماه بود مخفى و مضمر * تا كه لباس بَشَر بگيرد در بر

همسخن و همنديم بود به مادر * گاه به تسبيح و ذكر خالق اكبر

گاهى از قتل خويش كردى عنوان

مدّت حملش رسيد چون به نهايت * سوّم شهر رسول ماه عبادت

بدر جمالش ز اوج برج شرافت * كرد بناگه طلوع و يافت ولادت

كرد جهانرا بنور خويش درخشان

صبر تو چون بر بلا به راه خدا شد * انجم نه‌گانه از تو ماه جدا شد

تربت پاكت به هر مريض شفا شد * در حَرَمت مستجاب هرچه دعا شد

طوف حريمت بشد مكفّر عصيان

كعبه زبان در گشود بهر مباهات * خواست كند فخر بر بقاع كريمات

كرد خطابش بقهر رَبّ سموات * بس كن و جايت نشين مگوى خرافات

كرب و بلا از تو اشراف است به چندان