ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٦٠

( قصيده : در مدح و ولادت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام )

ليك در اين ره چو عشق مىكند اصرار * نيك نباشد ز من كه هى كنم انكار

به كه به مقدار فهم خود كنم اظهار * نيست توقّع ز مور بُردن خروار

حَدّ تراوش ز كوزه نيست دوچندان

فى ز غُلوّ گويم و نه شِرك نهانى * بعد احد واحدى ندارى ثانى

يكسَره اين ممكنات جِسم و تو جانى * هست خدا خالق و تو جان جهانى

اوست جهان آفرنده و تو جهان‌بان

عالميان همچون مشتق‌اند و تو مصدر * ارض و سَما چون دَوائرند و تو محور

سَبعهء سيّاره از تو گشته منوّر * نظم جهانرا تو ناظم استى و رهبر

هم به تو باشد قوام عالم امكان

درگه فضل تو درگهى است چو خورشيد * ب همه صنفى فكنده پرتو اميد

شمس چو اين وسع فضل درگه تو ديد * بر همهء ممكنات يكسره تابيد

كيست كه او را بود ز فضل تو حرمان

دست عطايت چو ز آستين بدر آيد * گر همه عالم سوى تو دست گشايد

جُمله به بحر محيط جود تو آيد * غرق كرم گردد و غَنى بدر آيد

مىنشود ذرّهء ز جود تو نقصان

قبلهء اهل ولا بد هَر فنائى * اصبر خلق خدا به وقت بلائى

مُظهِر علم خدا و حلم خدائى * مصدر فيض و عطا وجود و سخائى

جود تو گُم كرده اسم و رسم جوادان

جود تو بحرى است بىنهايت و بىيَم * چونكه به بحر محيط حق شده مُدغم

گرچه به‌بخشى به سائلى تو چو عالم * باز نباشد به بحر جود تو چون نَم

نيست عطاى تو را مقدّر پيمان

مالك فى الحسن و الجمال عديل * لا لك فى الفضل و الكمال مثيل