ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥٩

( قصيده : در مدح و ولادت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام )

مژده كه آمد دوباره سيَم شعبان * روز فرح باز تازه گشت بدوران

باد ولايت وزيد رَوح و ريحان * بر همَه دلهاى دوستان و محبّان

خرّمى دل بداد و تازگى جان

چونكه در اين ماه نور حق شده طالع * اينهمه تعظيم و جاهرا شده جامع

زد قَدَم اندر وجود رحمت واسع * لطف خدا عام شد بعاصى و طائع

رِزق در او منشعب بگشت و فراوان

قصدم ازين نور نور سبط پيمبر * ميوهء قلب رسول و ساقى كوثر

رُوح روان بتول و حجّت داور * نور وجود حُسين شافع محشر

آنكه بود كشتى نجات غريقان

اى قمر نوربخش بُرج امامت * وى ز تو بگرفته پايه اصل هدايت

وى همه دلهاى شيعه پُر ز ولايت * در همه‌جا قرع سمع كرده وفايت

جان بفدايت حُسين ايشه خوبان

عشق مرا هى زند به وصف تو سَرور * تا كه بريزم هَر آنچه لؤلؤ و گوهر

ليك كجا وصف تو مراست ميسّر * زانكه زبان قاصر است و فهم من اقصر

كى بتوانم كنم ز وصف تو عنوان

ذات تو چون مخزن وديعهء بارى * فضل تو از بحر فضل او شده جارى

گر بكنندى جهانيان همه يارى * تا به حساب آورند آنچه تو دارى

باز بجنب تو همچو قطرهء باران

اجتهد الواصفون ان يصفوه * و اعتقدوا انّه كما زعموه

حاش و ربّ العزيز ما قدروه * ما بلغوا قدره و ما عرفوه

كى بتواند رَسَد بحدّ تو انسان