ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥٨

( ايضا مديحهء فاطمهء زهراء سلام اللّه عليها )

رد صف حَشر شود فاش ز آثار جلالش * بَشَر و جنّ و ملك رشك برندش همه يكسر

چو شفاعت كند آندم ز محبّين گنه‌كار * وز محبّين محبّين خود از دوزخ و كيفَر

ايجواد آنچه تو گوئى نتونى بستائيش * او بدان صُقع بلنديست كه سوزد همه را پر

( ايضا مديحهء فاطمهء زهراء سلام اللّه عليها )

( ايضا مديحهء فاطمهء زهراء سلام اللّه عليها )

اى رُوح و جان عالم * اى سيّدهء زنان عالم

تو گوهر عالم وجودى * بودى تو و اين جهان نبودى

از نور تو شد جهان منوّر * خورشيد و مَه از تو نورگُستر

عالم بطفيل توست بَرپا * وز بهر تو خلق گشته دنيا

اى معدن عِصمت الهى * اى مخزن حكمتش كَماهى

مشكوة امامت و ولايت * مصباح نبوّت و هدايت

بر رغم عدو كه گفت ابتَر * دادت برسول و خواند كوثر

هرچند بكسوت زنانى * امّا تو مليك انس و جانى

مردان بزرگ كانبيايند * در جنب تقرّب تو لايند

اين بس كه به تو كند مباهات * يزدان بملآئك سَموات

كاين فاطمه است و پدر او * دُو زادهء او و شوهر او

وين بَس كه تو كفو مرتضائى * مادر بأئمّهء هدائى

اين بس كه كسى به پايه‌ات نيست * چون نور تو هم ز نور اصليست

در اصل وجود بود يك نور * پيش از همه‌چيز بود منظور

پس گشت از او سه شعبه پيدا * نور نبى و على و زهرا

اى مادر يازده امامت * هستى تو شفيعهء قيامت

سُوى تو جواد رُوى آرد * اميد شفاعت از تو دارد