ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥٧

( ايضا در ميلاد فاطمهء زهراء عليها السّلام

سَر زد از بُرخ نبوّت رُوز آدينه يك اختر * وه چه اختر كه شهابش بشدى رجم بد اختر

در جمادىّ دوم بيستم ماه بمكّه * دخترى زاد خديجه چه ستايم كه چه دختر

ما در دهر نزاد است و نزايد بچنين زن * بلكه مردى بجز اولاد وى و احمد و حيدر

گرچه در صورت زن هست ولى هست بمضى * علّت خلِقت كونين و بأوُكون منوّر

چه سَرايم ز ثنايش كه كمالش نتوان يافت * فهم ما قاصر از او هست و زبانها همه اقصَر

اصل او نور و وديعت بُدى در حُقّه‌اى از نور * ز نيت عرش چون قنديل بدان زهرهء ازهر

طينتش نور بُد و نطفه‌اش از ميوهء جنّت * شوهرش نور و پسر نور و پدر نيَر اكبَر

در زمين نور بيفشاند بهر روز سه رنگ او * نور حق است و بهر لحظه كند جلوهء ديگر

بهر او قابله آمد ز جنان گاه تولّد * چار زن مريم و حوّا و دگر آسيه هاجر

نام او كرد خدا فاطمه تا قطع نمايد * دوست از آتش و دشمن ز جنان در صف محشر

باز چون كرد مُباهات باصحاب كسا حق * ابتدا كرد بنامش كه نبينيش تو دختر

معنى امّ ابيها تو از اين نكته عيان كن * كه هَم او دخت رسول است و همو راست چو مادر

پيش پايش پى اجلال شدى راست پيمبر * هم ببوسيد و ببوئيد ورا چون گُل احمَر

شوهرش منتخب از حقّ شد و عقدش بسمانست * مهر خود كرد كه از جّمله فُرات آمد و كوثر

خواستارى چو نمودش بعَلى بهر نشانى * كرد نازل رسَما كوكبى برخانهء حيدر

از بنى چار پسر برد خداوند و از او ماند * فاطمه چونكه ز وى نسل نبى كرده مقرّر

كوثرش خواند از اينرو و چه مشتى بدهن زد * آنكه را طعنه بأحمد زدى از گفتهء ابتر

چون ز دنيا سپرى شد عَليش غسل و كفن كرد * در لَحَد باز گرفتش ز على دست پيمبر

با چنين جاه و جلالت كه توان وصف تو گويد * كه تو خود گوهرى و هَم صدف يازده گوهر

فاطمه آيت حق است و همَشَ عصمت كبُرى * ليلة القدر حقيقى است كه قدرش شده مضمر