ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥٥

( ايضا مناقب انحضرت با اشاره بولادت )

نورت ز حق چو مشتق حقَ با تو و تو با حق * هرگز فراق نايد اين هَر دو مؤتلف را

نور تو بود اخفى اندر صَدَف مصفّى * پيش از جهان هستى ميتافت هر طرف را

تا اينكه خواست رَحمن در اين زمان ز احسان * نورش كند نمايان بگشود آن صدف را

شد كعبَه زادگاهش يعنى كه نور حق را * جُز خانه‌اش نزيبد درياب اين هدف را

كعبَه بسى شَرَف يافت از مولد شريفت * گر مولدت نبودى كى يافت اين شرف را

اين قبّهء شريفت وين بقعهء مُنيفت * روشن نموده آفاق لا سيّما نجف را

تو صاحب فُنُونى گويندهء سَلوُنى * وز لَوُ كُشِف عيان شد فضل تو مَن عَرَف را

يا للعَجَب كه قومى از فهَمُ و ذوق محروم * بنموده ترك گوهَر بگرفته‌اند خرف را

باللّه كه اين جماعت اندر مثل سَگانند * از طيّبات محروم گرد آمده جِيَف را

شهر حَكَم پيمبر آنشهر را توئى در * هركَس جبين نساييد نايافت آن طُرَف را

شاها جواد محزون بر درگه تو نالان * هستى تو باب رَحمن بزد اى از او اسف را

تو آيت وَدودى تو علّت وجودى * بحَر محيط جودى بگشا بجود كف را

من بنده و تو مولا دارم به تو تَوَلّا * كى مىسزد تو را لا اين جُغد زارطف را

( ايضا مناقب انحضرت با اشاره بولادت )

( ايضا مناقب انحضرت با اشاره بولادت )

آنكه اوّل زد قَدَم در عرصهء امكان على بود * زاكه نفس احمد است و نور احمد اوّلى بود

پس از آن نور آفريدى حقّ تمام ما سوى را * پس على بر ما سوى حق پس از احمد ولى بود

چون ولى عاليست از اسمش على فرد اعلى * مشتقش كرد و على ناميد چون نزدش على بود

چون ولّى مطلق حقّ بود اندر كعبه زادش * تا همَه دانند كو از حق وَلى بر هَر ولى بود

بهر اظهار نبى كافى بُد آيات نبوّت * در مقرّين آنچه ريبى بود در حق عَلى بود

خانهء خود زادگاهش كرد و خود ناميد نامش * وين ز حق حُكم ولايت را بر او نصّ جَلى بود

باز ظاهر كرد آياتى بأو در بدر و خندق * يا بخيبَر يا احُد اجلى تراز هر منجلى بود

ايجواد آن چشم كور و قلب بىنور مُعاند * سَر فرُو نارد به هيچ آيت جلى يا نا جَلى بود