ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥٣

فصل دوّم در مديحه و ميلاديهء پيغمبر ص و مدايح و مواليد حضرات معصومين ( ع )

به كه من از عجز خود انشا كنم * بلكه بأين حقِّ خود ايفا كنم

ورنه من و اينهمه جهل و قصُور * كى بتوانم كنم ادراك نور

من نه كه عالَم همَه عاجز بود * فهم كه بر حدَ تو حايز بود

گرچه به ظاهر تو نمائى بما * ليك نباشى بحقيقت ز ما

بر همه حقّ داد ترا امتياز * كَت همه محتاج و توئى بىنياز

هَركه ترا مىنشناسد بحدّ * كى بتواند بشناسد احَد

چونكه خدا بود چو كنز خَفى * معرفتش را نبدى عارفى

خواست كه خود را متظاهر كند * قدر و جلالش همه ظاهر كند

گرد در آمد ز دَرِ اشتقاق * نور كمالش بنمود انشِقاق

گشت يكى شقّهء نورى پديد * آنگه از آن نور تو را آفريد

نور تو شقّ شد چو ز نور خدا * طينتت از نور خدا شد جُدا

هان به خدا عارف يكتا شدى * بر همه سِرّ واقف و دانا شدى

آنگه از او رشحهء ذرّات شد * رُوح رسولان همَه اثبات شد

گر تو نبودى نبُدى اين جهان * گر تو نبُدى آسمان

مىنشدى خلقت لوح و قَلَم * جُملهء ارواح بُدى در عدم

آنچه پديدار ز معبود شد * بهَر تو وَز نور تو موجود شد

معدن اسرار الهى توئى * عارف اشيأ كماهى توئى

سينهء تو مخزن علم مجيد * هَر دو لبانت بود او را كليد

باب رسالت به تو شد منتهى * آيهء ما كان دليل بَهى

سير بمعراج تو كرديد و بَس * غير تو را مىنرسد اين هَوَس

اى سَبَب خلقت افلاكيان * وى به تو امّيد همه خاكيان

ما به تو عبديم و تو مولاى ما * ما همگى بنده تو آقاى ما