ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥٢

فصل دوّم در مديحه و ميلاديهء پيغمبر ص و مدايح و مواليد حضرات معصومين ( ع )

اى سَبَب خلقت افلاكيان * وى به تو اميّد همه خاكيان

اى نبَى امّى مكّى حَسَب * وى كه به قرآن شده خاتم لقب

اسم شريف تو محمّد بود * نزد ملايك همه احمد بود

چونكه توئى اشرفت پيغمبران * امّتت اشرف شده بر امّتان

حبّ تو خواهد كه سخن سَر كنم * مدح تو زيبائى دفتر كنم

ليك من قاصر ناچار چه * مدح تو اى لؤلؤ شهوار چه

من چه و احصاء جلال ترا * من كه و تعِداد كمال ترا

هركه بگويم تو بر او سَرورى * هرچه بجويم تو از او بهترى

گيرم اگر مدح تو خواهم كنم * يا كه دم از شرح تو خواهم زنم

در عجَبَم آنكه چه حرف آورم * لايق شأن تو چه وصف آورم

زانكه در اين عالم و اين ما وَرى * قابل تشبيه نباشد ترا

نيست جُز از زهره و شمس و فلك * جز بَشَر و جنّى و حور و ملك

جُز قَمَر و يا زحل و مشترى * نيست كه باشد بمشبّه حَرى

ليك اگر هركه تعقّل كند * مىنگمارم كه تقبّل كند

فرع تو باشى و ورايت اصيل * غير ممثّل وَ تو باش مثيل

زانكه تو هَر وجه شَبَه را دَرى * آن هَمَه چون مشتق و تو مصدرى

عالم و آدم ز تو موجود شد * كوَن ز نابود ككيش بود شد

عالم و ما فى شَبَح نور تو * بَل تو سليمان هَمَه يَكموُر تو

كيست كه كُنه تو شناسد بحَدّ * كيست كه وصف تو در آرد بعَدّ

غير خدايت كه ترا آفريد * باطن گنجينهء سِرّت كه ديد