ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٥١

( ترجمه )

از عذابت حيلهء نبود مرا * چاره‌ام نبود ز قهرت ايخدا

چُز رجاى عفو بهرم چاره نيست * راه ديگر بر من بيچاره نيست

جز اميد عفو و حُسن ظن مرا * نيست كز قهرت مرا سازد رها

گرچه من بسيار عصيان كرده‌ام * هم ز بسيارى ندم آورده‌ام

اى چه بس بعد از عمل نادم شدم * وز ندم بر نفس خود لائم شدم

از پشيمانى زدم دندان بهم * يا سَر انگشتان گزيدم از ندم

ايخدا دربارهء من مردمان * حُسن ظن دارند و هستى خوش گمان

مىشمارندم همَه از صالحين * واى بر من گر شوم از طالحين

خلق هم از بَهر من دارند اميد * بر گمان خويش دانندم سعيد

ليك اگر عفوت نگيرد دامنم * بدترين مردم عالم مَنَم

؟ ؟ ؟ در جلو دارم مهيل * و اندر آنجا مدّتى باشم طويل

گوئيا بينم به دو دعوت شدم * ساكن اندر دار پر وحشت شدم

الى انت ذو فضل و منّ * و انّى ذو خطايا فاعف عنّى

و ظنّى فيك يا ربّى جميل * فحقّق يا الهى حسن ظنّى

( ترجمه )

( ترجمه )

ايخداى من تو اهل رحمتى * صاحب فصلى و صاحب نعمتى

ليك من اهل خطايم اى آله * صاحب عصيان و اهل هر گناه

پس تو با فضل از خطايم در گذر * از گناهانم بكن صرف نظر

ظنّ من درباره‌ات هستى جميل * حُسن ظنّى بر تو دارم اى جليل

اين گمان نيك اندر دل مرا است * ايخدا از فضل خود بنماى راست

ايخدا با حُسن ظنَم كن عمل * از جزا بگذر محقق كن امل