ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٩

( ترجمه )

بين كه از بيدارى شبها چسان * گشته نى اين جچسم و مشتى استخوان

فكر رنج و غصّه‌هاى پشت سَر * كرده در شبها ز سر خوابم بدر

بين چسان بيم تو و خوف معاد * رنگ جسم و صورتم تغيير داد

بنده‌ات را بين چسان دارد ندا * با تضّرع هى خدا گويد خدا

ايخدا از لغزش من در گذر * عيبهايم را بپوشان از نظر

هر دريرا جُز درت كوبيدمى * بانگى از فريادرس نشنيدمى

هركجا رفتم پناهم كَس نداد * هرچه كردم داد را هم كَس نداد

هرچه ناليدم ندادم كَس جواب * كَس ندادم ايمنى را از عذاب

چون ز هَر در رانده گشتم اى آله * پس بدرگاه تو آوردم پناه

گر تو هم از خو برانى چون كنم * بَر كه رُو آرم كه خود مأمون كنم

اى حبيب من تو ميگوئى جواب * هر دعائى را ز هر كَس بىحجاب

هركه خواهد از تو كشف هَر بلا * بندهء خود از بلاسازى رها

هركه خواهد بهَر درد خود دوا * ميدهى او را به لطف خود شفا

كن دوا درد نهانم اى حبيب * از كجا جويم بمانندت طبيب

ايا من ليس لى منك المجير * بعفوك من عذابك استجير

انا العبد المقرّ بكلّ ذنب * و انت السّيّد الصّمد الغفور

فان عذّبتنى فالذّنب منّى * و ان تغفر فانت به جدير

( ترجمه )

( ترجمه )

اى كه جز تو نيست بهر من پناه * غير عفوت نيست عذرم از گناه

جُز بعفوت از عذابت اى مجير * چيست تا گردم بذيلش مستجير

من همان عبد گنهكارم تو را * خود مقرّم اينكه بدكارم ترا

ليك تو آقا و مولاى عظيم * تو صمد هستى غفورستى كريم