ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٧

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

گر تو هَم از در خو برانى * كيست رحم آورد بر ندايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

يا رَب از من گداتر كه باشد * يا ز من بينواتر كه باشد

يا زمن پر بلاتر كه باشد * من سَراپا فقير و گدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

جهل من حاملم شد بطغيان * غفلتم كرد وادار عصيان

جرئتم داد اغماضِ رحمن * ورنه من كى بجرم آشنايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

گرنه عصيان ز جهل است پاگير * هيچ عاقل ستيزد به جان گير

يا ستيزد گرفتار زنجير * اى خدا عفو كن جهلهايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

گر كه عصيان و طغيان نمودم * گر كه بر خويش خسران نمودم

خود مقرّم كه كفران نمودم * حاليا نادم از كرده‌هايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

گر كه از جهل و از غفلتم بود * يا كه از حرص و از شهوتم بود

هرچه بودى كه بر خيبتم بود * حال بنگير بدستِ دعايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

هرچه كردم كنون عذر خواهم * شرمسارم ز جُرم و گناهم

هان بزارى و افغان و آهم * رحم كن بر من و ناله‌هايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

خود بخواندى همه عاصيان را * وعده دادى همَه تائبان را

كرداى عهد عفو و امان را * من همان تائب ذو الخطايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ