ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٦

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

من فقيرم تو از من چه خواهى * من حقيرم تو از من چه خواهى

من اسيرم تو از من چه خواهى * مشت خاكم اسير فنايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

ايخدا من ندانم چه هستم * جُز كه دانم به نزد تو پَستم

آن خوشم گر ز قهر تو رستم * هرچه هستم تو هستى خدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

گر گنه كردم از حُسن ظن بود * وعدهء عفو مُغِرىّ من بود

ور نه كى با تو تاب سخن بود * حِلم تو گشت داعى برايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

يا رب اين هستيم از چه دادى * بر رخم باب محنت گشادى

گر از اين لطف بر من نهادى * پس ببخش از كرم جُرمهايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

بر جواد ايخدا كن تفضّل * ناپذيرى گرم با تعلّل

كن قبولم بدست توسّل * بر پيمبر و آل از وفايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من محبّ پيمبر و آلم * بر ولايت بود اتِكالم

گرچه اندر عمل بيخيالم * بر شفاعت تو دادى رجايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

منكه از دهر خيرى نديدم * برگ امّيد از خود نچيدم

گر بسازى تو هم نااميدم * واى بر من دو صد واى وايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

در جهانم نشد كامرانى * از عمل نيستم جُز زيانى