ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٥

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

گرچه عصيانم از حدّ گذشته * مستحقّ عقابم ز كِشته

دست جرمم چنين سلك رشته * چون كنم كز تو دل بر رجايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

با همه ضعف ، از هر خطائى * كرده‌ام باز از بيحائى

بر درت رانده دست گدائى * بو العجب سائلى بيحيايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

ايخدا منكه غَرق گناهم * از گنه بر درت روسياهم

ده پناهم كه من بىپناهم * عذر خواهم بپوشان خطايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

گرچه عهد ترا من شكستم * باب لطف تو بر خويش بَستم

گر نگيرى خدايا تو دستم * هم سَرَم رفته همه دست و پايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من كيم تا كه قهرم كنى تو * از در لطف نَهرَم كنى تو

دوزخ آماده بهرم كنى تو * گرچه من مستحقّ جفايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من چيم تا تو با من ستيزى * يا تو با من كنى تند و تيزى

يا بحشر آبرويم بريزى * من كه در جنب تو بىبهايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من كيم تا تو ز جرم نمائى * از در لطف حَجرم نمائى

يا ز تأديب هجرم نمائى * گر چه من بيوفايم ، گدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ