ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٤

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

مالك سهل و سختم تو هستى * باز خودبين و هم خودنمايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

عمر خود صرف هستى نمودم * صرف دنياپرستى نمودم

خوردمت رزق و مستى نمودم * باز هم پاىبند هوايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

از هوى چاه را جاه بينم * عقرب كور را ماه بينم

در مُنى كوُه را كاه بينم * وَه كه غرق هوى و مُنايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

بَسكه كردم هواى و هوس پى * گشت عُمرم بلهو و لعب طَى

رفت بر باد آمال چون كى * باز در بند چون و چرايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

اين همه هستى از مكنت تست * گر كه هستم هم از دولت تست

هرچه هستم همَه آيت تست * من نگويا به تو آشنايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

واى بر من كه حقّ ناگذارم * پاس احسان نعمت ندارم

جاى شكرانه‌ات منّت آرم * كاش جُز اين نديدى خطايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

وَه كه حَق ناشناس و كَفُورم * بَسكه خودبين و مست غرورم

خويش بينم بجز خويش كُورم * كور حَقَم نه كور هوايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

آنى ار قطع لطف از تو باشد * هستيم جُمله از هَم بپاشد

رحمتت گر كه همَدم نباشد * از شقاوت دُچار عنايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ