ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٣

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

بَسكه خود بينم و خود نمايم * گاه گويم كه من خود خدايم

گاه گويم كه ربّ السّمايم * چاره سازيد من مبتلايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

گر خدايم چرا پُر بلايم * در بلايم چرا بى دوايم

گر خدايم چرا در فنايم * در فنا از چه بىدست و پايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من كه هَرگز نيم مالك خويش * نيستى قدرتم بر كم و بيش

يا كنم يك سَر مو پس و پيش * اينهمه بى خود از خود چرايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من ندانم چسان نام مالك * راست شد بر من اندر مسالك

اين چه ملكى كه خود هست هالك * عاريت جامه كى شد قبايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

عاجز ليس مالك نباشد * اين چه مالك كه مالك نباشد

مالك آنست هالك نباشد * منكه از ملكو از خود جدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

بار الها تو هم ذو الجَلالى * بىنيازى و هم بىزوالى

هم بزرگى و هم بيثالى * من حقير و فقير و گدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من چيم شمع و پروانه از تو * من كيم طائر و لانه از تو

ساكن خانه‌ام خانه از تو * عَبد مملوك آن لا يُرايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

صاحب تاج و تختم تو هستى * كوكب سعد بختم تو هستى