ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٢

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

مور با من بهستى تراز است * قوّت پشّه بر من فراز است

جانم از يك مگس در گداز است * كى من از خود بهستى بيايم

ايخدا من گدا من

گر به جوش و خروشم نه از من * اينهمه خود فروش از چرايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من چه بودم چه هستم چه باشم * من كه بودم كه هستم كه باشم

چيستم كاخر از هم بپاشم * در كجا بودم اكنون كجايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

خير و شرّم نه اندر خيار است * نفع و ضرّم نه در اختيار است

دفع در دم نه در اقتدار است * نى دوا دانم و نى شفايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

از قضا و قدر ناگزيرم * هَر بلا از حوادث پذيرم

در كف مرگ حقّا اسيرم * منكه مقهور مرگ و قضايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من ندانم كه يا رب چه هستم * با همه نيستى خودپرستم

ايخدا عاقلم يا كه مَستم * گر كه هستم چرا پس رهايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

جاهل و غافل و ساهيم من * عاجز و مضطر و واهيم من

ياغى و طاغى و لاهيم من * باز بنگر چه پُر ادّعايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ