ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤١

( فى المناجات مع قاضى الحاجات )

ايخدا من گدا من گدايم * عاجز و مضطر و بينوايم

هر نَفَس در غمى مبتلايم * بين ز بيچارگى در نوايم

ايخدا من گدا من گدايم * عاجز و مضطر و بينوايم

هَر گه از غيب دارم بلائى * دارم هر دم ز دردى نوائى

رّه ندارم ز دردم به جائى * من كه مقهور درد و بلايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

جُز گدائى ندارم شعارى * عجز و فقرم بود اضطرارى

لازم ذات من خاكسارى * من چيم جز گداى خدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من كه از خود ثباتى ندارم * هستيم را براتى ندارم

آه كاز خود حَيوتى ندارم * چيستم من كه اين گونه لايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

كِى مرا هست از خود وجودى * كِى ز خود باشدم وانمودى

بودنم بين كه همچون نبودى * باز دهرى زنا بود هايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

قادرم قدرت از خود ندارم * ناظرم قوّت از خود ندارم

حاضرم مكنت از خود ندارم * در وجود و عدم من سوايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ

من ندانم چه هستى مرا هست * كاز حوادث شكستى مرا هست

اين چه هستى پستى مرا هست * گر نيم پس چرا با صدايم

ايخدا من گدا من گدايم‌الخ