ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٤٠

چند رباعى در مناجات با قاضى الحاجات متضمّن ابطال جبر و اعتراب ) ( بخطا و توسّل به حضرت سيّد الشّهدآء )

بر عقاب هرچند من اوليترم * باز تو بر عفو من اولىتَرى

گر كه بر عفوم نيابى هيچ راه * بس بود يك ره كه دارم اى آله

من حُسينم حُسينم شه بود * چون نبخشى بندهء شه را بشاه

گر كه هستم از گنه مغضوب تو * ليك هستم خادم محبوب تو

گر تو خواهى عزّت محبوب خويش * چون نباشد خادمش مطلوب تو

اى خدا حقّ رسُول مؤتمن * هم على و هم بتول و هم حَسَن

هم بحقّ خون حُلقوم حُسين * عفو سازم در گذر از جُرم من

حقّ آن ساعت كه شاه دين فتاد * بر روى خاك از فراز زين فتاد

ساعتى آنشاه اندر ضعف شد * اختلاف اندر سپاه كين فتاد

پس روان گشتند سوى خيمگاه * تا شوند آگاه بر احوال شاه

كف‌زنان و دف‌زنان با ولوله * شاه چون آگه شد از عزم سپاه

گفت ايقوم ار ز دين وارسته‌ايد * ور كه از خوف قيامت رسته‌ايد

پس به ياد آريد از احساب خويش * چون شدى دست از حميّت شسته‌ايد

سوى من آئيد ايقوم لِئام * زودتر سازيد كار من تمام

جنگ من دارم نه اين مشت عيال * از چه وحشت ميدهيد اهل خيام

تا مرا اى طاغيان جان در تن است * فكرم اندر حفظ اين مشت زن است

غرتم نايد كه من با چشم خويش * اهل خود بينم اسير دشمن است

جُملگى بر قصد او كردند رُو * پس زدندى حلقه بر اطراف او

با سنان و خنجر و شمشير و تير * ميزدندش بر سَر و پهلو و رو

ايخدا قلب جواد از اين جفا * شعله‌ور گرديده تا روز جزا

آتش اين شعله او را بس بود * پس مسوزانش تو با نارلَظى