ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٣٧

( فصل اوّل ) ( در ذكر چند قطعه از مناجات با قاضى الحاجات )

گر ز هَر در رانده گردم نااميد * بر تو رُو آرم كه ذو العرشى مجيد

هر جفا بينم ز هر جبّارخو * بر تو ميآرم پناه از شرّ او

واى بر من گر برانيم از گناه * راندهء تو بر چه كس آرد پناه

بار الها رانده‌ام از خود مكن * بيش از اين شرمنده‌ام از خود مكن

اى كه هستى از نيازم بىنياز * بىنياز از دَرَت طردم مساز

گر كه ذات پاك تو از من غنيست * ليك من را بى نيازى از تو نيست

همچنان كز من تو هستى بىنياز * بر عذابم هم ترا نبود نياز

يا نيازم بين مكن طردم ز باب * يا مكن بر بينيازيَت عذاب

من كنون از هَر درى آواره‌ام * چاره‌ام كن ايخدا بيچاره‌ام

هستيم بگذشت و سُستى در رسيد * هادم لذّات و مستى در رسيد

مايهء عُمرم تلف شد در هَوى * دست خالى بر تو دارم

التجا * عَنقَريبم يكّه و تنها به زور

بر تو وارد ميشوم در كُنج گوُر * هيچكس بهرم نباشد دادرس

جُز تو آنجا كيستم فريادرس * تاكنون گر با تو بودم در ستيز

حال فهميدم مرا نبود گريز * شد عيانم من بسى بيچاره‌ام

نيست از چنگال قهرت چاره‌ام * چاره‌ام نبود بجز روى نياز

چون توئى بيچارگان را چاره‌ساز * گر خلافت كرده‌ام جاهل بُدم

از نكال و نقمتت غافل بُدم * اى خدا گر عاصيم من جاهلم

اى خدا گر خاطيم من غافلم * اين مَنَم مذنب ولى هستم ضعيف

من چيم جز جثّه‌اى زار و نحيف * نى مرا در جنب تو قدرت بود

نى مرا در حضرتت قوّت بود * گر كه فيلم يا كه شير بيشه‌ام

نزد تو كمتر ز مور و پشّه‌ام * هرچه هستم بر تو هستم مستجير

دِه پناهم از گناهم يا مجير