ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٣٥

( رباعى )

سَر بريدى همه اولا على را بلب آب * آن اسيرى ز چه اين سنگدلى تا كى و تا چند

اگر كسى بنداى حُسين جواب نداد * ز شمر آب طلب كرد و شمر آب نداد

جواب داد خدايش كه انتَ ثار اللّه * اگر نه خون خدا بودش اين جواب نداد

بجاى آب باد سلسبيل و كوثر داد * چه باكش ار عدو از فُرات آب نداد

ايفلك سنگدلى تا كى و تا چند كنى * بندهء خاص خدا را ببلا بند كنى

عترت پاك نبى را از بلا جُرعه دهى * تا دل زادهء سفيان خوش و خورسند كنى

آسمان خون گريه كردى بَهر فرزند رسول * كاش باريدى بجاى خون برايش جوى آب

تشنه‌لب جانداد در بين دو نهر اين آسمان * بُو العجب خود ديدى و آبش ندادى از سحاب

اين مشك آب با دل و جانم برابر است * كز او حَيوة سبط نبى ثقل اكبر است

هرچند مشك آب لب نهر بىبها است * امّا بنزد من ز جهان پُربهاتر است

گر جان دهم رواست بر اين مشك كز عطش * طفلى بخيمه در غش و طفلى بپرپر است

از جان و سَر دريغ ندارم چه جاى آب * كز تشنگى رسيده بلب جان اصغر است

در مخزن وجود خدا يك حُسين داشت * از بهر يك حسين ؟ ؟ ؟ عالمين داشت

شور و نواز خلق حُسين در جهان فكند * كويا وجود در دل خود شور و شين داشت

چه بود جُرم تو گشتى قتيل قوم شَرور * سرت به نيزه و جسمت به زير سمَ ستور

چه بود جُرم تو عريان در آفتاب تنت * سرت بخانهء خولى نهان بكنج تنور

اى شهريار عالم كوَن و مكان حُسين * اى شهسوار عَرصهء كرّ و بيان حُسين

عالم همَه غريق و توئى كشتى نجات * چون از طفيل تو است جحيم و جنان حُسين