ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٣٤

( رباعيّات )

آه از دل زينب * واى از دل زينب

طفلان همه در شور و شين امشب * زينب بغم بهر حُسين امشب

آه از دل زينب * واى از دل زينب

امشب حُسين مظلوم سَر در بدن ندارد * افتاده در بيابان بر تن كفن ندارد

با خواهرش بگوئيد يك پيرُهن بيارد * بر قامتش بپوشد كو پيرهن ندارد

اى برادر كجا شد سَرَت * من بقُربان اين پيكرت

كو لباس تنت * كُهنه پيراهنت

كو سپاه تو لتشكرت * كو عَلَمدار و كو اكبَرَت

كو جوانان تو * جُمله ياران تو

چونشد انگشت و انگشترت * چون تحمّل كند خواهرت

ساربان پليد * دستت از تن بُريد

داد و آه از دل مادرت * گر ببيند به خاك اندرت

پيكرت غرق خون * زخمت از حَد بُرون

آتش چرا زدند بخرگاه بُو تراب * از بهر اينكه پايهء ايمان شود خراب

مقصود بود سُوختن خرگه هُدى * يعنى كه سُوخت باب هُدى و ره كتاب

ما اگر دُوريم از فيض حضور * پرتو لطف تو از ما دُور نيست

بهَر ما دُور است امّا دُورها * بر تو نزديك و ترا محَذور نيست

دست ما كوتاه و دست تو دراز * بر تو حال كوتهان مستور نيست

هرچه گفت از آب آبش كس نداد * جُز دم خنجر جوابش كس نداد

ز تشنگى جگرم سوخت و دمبدم ميگفت * يكى براى خدايش دو جُرعه آب نداد

بوقت دادن جان گفت اسِقنِى يا شمر * به غير ناوك خنجر بأو جواب نداد

اى فلك جور تو با آل على تا كى و تا چند * آشكار اينهمه ظلم و دغلى تا كى و تا چند