ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٣٣

( رباعيّات )

بر سر نى سرش تا شام ويران * پيكرش پايمال اسب كين است

ياورانش همه بيدست و سَر شد * كودكانش يتيم و دربدر شد

اكبرش فرق او شق القَمَر شد * اصغرش كام او از تير تَر شد

زير خنجر شه لب‌تشنه جانداد * شمر آبش بداد از تيغ بيداد

خواهرش بر سَر و بر سينه ميزد * دخترانش به وا غوثاه و فرياد

در خيام شه آتش بر ملا شد * شعلهء آتش كين بر سَما شد

در بدر كودكان اندر بيابان * سيلى و كعب نىشان رهنما شد

على على الدّنيا بعدك العفا * تو رفتى و بابت آيد از قفا

سلامى از من بَر نزد مصطفى * بگو كزين امّت شد بما جفَا

تو رفتى امَا من مانده در بلا * تو راحت و من بعد از تو مبتلا

اصغر شده از تشنگى بيجان * حلقش دريد از ناوك پيكان

اى اصغر بىشير * اى خورده شير از تير

شد حنجرش از تير كين پاره * خون از گلويش زد چو فوّاره

اى اصغر بىشير * اى خورده شير از تير

عبّاس نوجوانم دست از تنش بُريدند * سقّاى كودكانم نعشش به خون كشيدند

از مرگت اى برادر پشت مرا شكستند * هم عزّتم رُبودند هم حُرمتم دريدند

عبّاس ؟ ؟ ؟ مرتضى حيدر * اى هَر دو دست افتاد از پيكر

مير علَمَدارم * سَردار انصارم

برخيز طفلان ديده بر راهند * از تشنكى در ناله و آهند

مير عَلَمدارم * سَردار انصارم

امشب دگر زينب پريشانست * اهل حَرَم سَر در گريبانست