ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٢٥

( ايضا )

گو به يتيمان كه پدر آمده * بهر ملاقات بسَر آمده

جان پدر از چه بسَر آمدى * بيخبَرم كى ز سَفَر آمدى

بعد تو اولاد تو بيخانه شد * منزل ما گوشهء ويرانه شد

جان پدر روى مرا كن نگاه * بين كه چسان گشته ز سيلى سياه

بعد تو ماها همَه بيكس شديم * خوار به چشم همه ناكَس شديم

واى بر آن خصم بدانديش تو * غرقه به خون كرد چرا ريش تو

رحم بر اين جمع پريشان نكرد * واهمه از آه يتيمان نكرد

آه كه رگهاى گلويت بريد * بر سَرِ من ذلّ يتيمى كشيد

( ايضا )

( ايضا )

بو العَجَب اى روشنى چشم تار * جانب ويرانه فتادت گذار

جان پدر خوش ز سفَرَ آمدى * كو بدنت تا كه بسَر آمدى

من بفداى سَرِ زيباى تو * كنج خرابه نبود جاى تو

جاى تو كى گوشهء ويران بود * جاى يتيمان و اسيران بود

آه چه ظالم سَرَت از تن بُريد * واى كه رگهاى گلويت دريد

آه چه سنگين دِلِ بيرحم مرد * رحم به اطفال يتيمت نكرد

( ايضا )

( ايضا )

بابا چرا پيشانيت شكسته * ريشت چرا از خون خضاب بَسته

بابا خَبَر دارى ز من تو يا نه * پشتم كبود از ضرب تازيانه

بابا تو بودى يار و ياور من * بعد از تو من گشتم اسير دشمن

بابا چرا با من سخن نگوئى * شرحى ز غمهاى دلم نجوئى

بابا چه دانى بر سَرَم چه آمد * بر عَمَّه و بر خواهرم چه آمد

بابا چرا احوال من نپرسى * از سَر گذشت حال من نپرسى