ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٢٤

( ايضا از زبان رقيّه )

پدرم كو پدرم كو پدرم * پدرم بود ببالين سَرَم

پَس زنان لطمه‌زنان بر سَرِ او * خاك افشان بسَر اندر بَر او

بشام از صحيه و فريادزنان * گشت پُر غلغله و آه فغان

چونكه اين غلغله بشنيد يزيد * گفت بهرش سر بابش ببريد

در طَبَق رأس حُسين بنهادند * آن طبق را به اسيران دادند

تا كه سَرپوش طبق را بكشيد * سَرِ ببريدهء بابا را ديد

برگرفت آن سَر و بر سينه نهاد * زد چنان نعره كه از هوش فتاد ديد

ابَتَا وا ابَتا وا ابتَا * كه سَرَت را ز بدن كرد جدا

كه چنين بىپدرم كردى زود * رحم بر كودكى من ننمود

ابَه رگهاى گلويت كه بُريد * پردهء حُرمت ما را كه دريد

كاش پيش از تو فداى تو شدم * كاش از ديدهء خود كور شدم

تا نديدم سَرِ پُر خون تو باب * ريشت از خون سرت گشته خضاب

پس لَبَش بر لب بابا بنهاد * عاقبت بر لب بابش جان داد

اينچنين مرگ جوادا چه نكوست * اى خوش آن دادن جان بر لب دوست

( ايضا از زبان رقيّه )

( ايضا از زبان رقيّه )

جان پدر بگوشهء ويران خوش آمدى * بر جستجوى حال يتيمان خوش آمدى

هرچند جايگاه تو اند خرابه نيست * امّا براى ديدن ياران خوش آمدى

ديشب هوار ديدن تو در سرم فتاد * با سَر بديدن من نالان خوش آمدى

كس در خرابه هيچ نپرسد ز حال ما * بر ديدن خرابه‌نشينان خوش آمدى

شمع و چراغم ار نبود احتياج نيست * اى شمع جان تو خود چه فروزان خوش آمدى

( ايضا از زبان رقيّه )

( ايضا از زبان رقيّه )

عمّه بيا شاهِ شهيدان رسيد * مژده كه سالار يتيمان رسيد