ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٢٢

( مرثيه بر حال اهلبيت شرف در خرابهء بىسقف )

هيچكس را قدرت اين كار نيست * اين جسارت در خور اشرار نيست

آل پيغمبر نگردندى كنيز * در گذر از گفتهء اين بى تميز

چون يزيد اين گفته از زينب شنيد * در غضب شد نخوتش گشتى شديد

گفت زينب خودستائى ميكنى * بر من اينان خودنمائى ميكنى

گر بخواهم ميكنم با اقتدار * بر كنيزى مىدهم همچون تتار

گفت زينب اين عمل كار تو نيست * بر هواى نفس و پندار تو نيست

گفت با من اين درشتى ميكنى * ردّ قول من بزشتى ميكنى

هَرچه خواهم بر شما اجرا كنم * حُكم خود را نافذ و مجرى كنم

گفت نى سازى كنيز آل على * جز كه گردى خارج از دين نَبى

گفت خارج گشت از دين باب تو * هم برادرها و هم احباب تو

گفت زينب بىحيائى تا بكى * ناروا و ناسزائى تا بكى

آنچه ميخواهى جسارت ميكنى * ما اسير و تو امارت ميكنى

سبّ بابم ميكنى اى بىحيا * ميدهى دشنام ما را بر ملا

( مرثيه بر حال اهلبيت شرف در خرابهء بىسقف )

( مرثيه بر حال اهلبيت شرف در خرابهء بىسقف )

فلك خرابه‌نشينى نه شأن آل نَبى است * خرابه بردن ايشان كمال بىادبى است

حُسين اگر كه شدى گشته خود كرامت بود * ننالم آنكه شهادت شهامت حَسَبى است

ولى خرابه‌نشينى اسيرى ناموس * بزرگ ماتمى از بَهر دودمان نبى است

فلك خرابه كجا زينب و سكينه كجا * رقيّه را بنگر در نواى اينَ ابى است

مگر كه جاى مسقَف نبود اندر شام * كه بهرشان نه به روزى قرار و نى بشبى است

غذا ندادن بيمار گر رواست ولى * بخشت خام كجا طاقت اسير تبى است

قصور از تو نخواهم ولى خرابه كجا * سَراى پرده‌نشينان بود عَجَب عجبى است