ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٢١

( جواب حضرت زينب و گفتگوى او با يزيد و مقال در امر كنيزى )

دستت بُريده باد مزن چوب اى يزيد * در پيش چشم دختر شاهنشه عرب

آل رسول و محفل عام اين چه جرئتست * عترت كجا و بزم قمار و مى طرف

مرا ايعمّه بس باشد اسيرى * همين درود يتيمى و صغيرى

كنيزى را ديگر طاقت ندارم * دگر صبرى بر اين ذلّت ندارم

پس از زجر يتيمى و اسيرى * كنم آخر كنيزىّ شريرى

پس از زجرى كه از دشمن كشيدم * پس از اشترسواريها كه ديدم

پس از سيلى و ضرب تازيانه * پس از كعب نيم بر پشتُ شانه

پس از داغ عموها رشيدم * پس از داغ برادرها كه ديدم

پَس از اين بيكسى و بيكفيلى * كنيزى چون كنم آه از ذليلى

چسان ايعمّه جان بعد از عزيزى * كنم يكعُمر دونان را كنيزى

مگر ال پيمبر را به قرآن * رَوا باشد كنيزى بهَر دُونان

مگر ايعمّه ما سَرور نباشيم * مگر ما آل پيغمبر نباشيم

مگر ما هل روُم و زنگباريم * كه پيش مردمان اين گونه خواريم

مگر ما از مسلمانان نباشيم * مگر ما پيرو قرآن نباشيم

چرا از ما كنيزى خواستارند * مگر ما را بُرون از دين شمارند

مگر ما را نبودستى عزيزى * عزيزان كى نمانيدى كنيزى

مرا درد يتيمى از پدر بَس * همين زجر اسيريم دگر بس

گفت ساكت باش خود بد دل مكن * وحشت از اين گفتهء باطل مكن

آل پيغمبر اگر خوارى كشند * تا به اين حدّ نيست كاين زارى كشند