ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١٢٠

( ايضا مرثية فى هذا المعنى )

سَر ببريده چه كرد است گناه * كه لبش را كنى از چوب سياه

در بَر خواهر غمديدهء او * پيش اولاد ستمديدهء او

اينهمه بر لب او چوب مزن * دل آزردهء ما را مَشكن

ما اسيريم و تو امروز امير * ظالم اينقدر ميازار اسير

سر ببريده كه قرآن خوانست * كى سزاوار لبش خزر انست

اين سر سبط رسول عربى است * دين لبان جايگه بوس نبى است

منما نزد نصارى و يهود * بوسه گاه نبى از چوب كبود

( ايضا )

( ايضا )

مزن ظالم دمى شرم از خدا كن * حيان از روى جدّش مصطفى كن

سَر ببريده را خوارى روا نيست * پس از كشتن سزاوار جفا نيست

بپاس حرمت جدش پيمبر * مكن با چوب كين آزرده اينسر

گرت خوف جَزا شرم از نبى نيست * حضور خواهرش ترك ادب چيست

مزن در پيش چشم خواهرانش * حيا كن از عليل ناتوانش

بطفلان يتيمش يكنظر كن * ترحَم بر يتيم بىپدر كن

( ايضا )

( ايضا )

تو ايظالم بيا شرم از خدا كن * حيا از روى جدّش مصطفى كن

به پيش خواهران و دخترانش * مزن چوب ايستمگر بر لبانش

مكن ظالم اهانت اين لبان را * كه بوسيده است احمد اين دهانرا

بكن رحمى تو بر بيمار زارش * به پيش چشم او منماى خوارش

( ايضا مرثية فى هذا المعنى )

( ايضا مرثية فى هذا المعنى )

در محضر يهود و نصارى بَسى عجب * رأس حُسين و طشت طلا چوب كين بلب

گيرم نداشت خوف خدا شرم از رسول * اندر حضور عام چرا ننگرد ادب