ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١١٩

( چوب زدن يزيد بر لبان انحضرت و مكالمهء حضرت زينب با او )

يك جا به سُراغ باده باشى * يك جا به سَرِ حُسين بپاشى

يك جا سَرِ او نهاده در طشت * كوئى كه زمانه از تو برگشت

با چوب قضيب بر لبانش * آزرده كنى لب و دهانش

تا چند بنزد دخترانش * با چوب زنى تو بر لبانش

كردى تو جدا سَرش بخوارى * ديگر بسرش چكار دارى

يك جا تو عيال مصطفى را * جا داده بمحضر نصارى

اى بندهء زادهء طليقان * بودى پدرانت از رفيقان

از عدل بود كه اى جفاكار * در پرده عيال خود دهى بار

زنهاى تو پشت پرده باشند * هر چند كنيز و بَرده باشند

زنهاى حَرائر رسالت * در مجلس تودهء ضلالت

آل تو همه در احتجابند * اولاد رسول بىحجابند

بگذار جواد قصّه كوتاه * اين غصّه دگر فزون كند آه

چوب هستم مزن بلبان مطهّرش * ظالم بپاس حرمتى از جدّ اطهرش

آزردنش به چوب گرفتم سزا بود * آيا نه احترام پيمبر بجا بود

شرمى ندارى ار ز رخ جدّ و مادرش * ظالم مزن به پيش زن و دُخت و خواهرش

اين ايستاده در بَرَت او را بود پسر * توهين مكن برابر وى با سَرِ پدر

ما را كه با تو نيست كنون دست قدرتى * ظالم مكن تو بيش از اين بيمروّتى

آيا سزد به پرده نشانى عيال خويش * آل رسول هتك كنى با دل پريش

آل نبى مگر ز كنيز تو كمترند * كاندر حضور مجلسيان بىتسترند

ظالما چوب مزن بر لب او * اندكى شرم كن از زينب او