ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١١٨

( تذكّر از مجلس يزيد و مكالمات زينب كبرى )

ميخواست در فرح كند باز * تا بر همَه از مَرحَ كند ناز

كاين عيش و سُرور و اين نشاطم * آراسته عزّت بساطم

فتحيست كه شد جهان بكامم * فيروزى بخت بر مرامم

پس خواند ببزم آل اطهار * تا خواريشان دهد در انظار

بَسته همه را بريسمان سخت * وا داشته در مقابل تخت

بيمار ستاده رُوبرويش * زنجير به گردن و گلويش

بى پرده بپيش چشم اغيار * كردى حَرَم روسل وا دار

در طشت سَرِ حسين نهاده * در زير سَرير و مست باده

ته جرعهء باده‌اى كه نوشيد * بر روى سر حسين پاشيد

با چوب قضيب بر لبانش * گه ميزد و بود اين بيانش

ايكاش كه اهل بدر بودند * در مجلس ما فَرَح نمودند

كامروز شفاى دل گرفتم * داد همه بى مخل گرفتم

امروز جهان بكام ما شد * شاهى همه‌جا بنام ما شد

ارمزو تلافيم به سَر حدّ * گرديد ز دودمان احمد ص

ناگه دل داغدار زينب * شد كنده ز جا جهان شدش شب

گفتا كه يزيد اى جفاجو * هستى تو چه بيحيا و بىرُو

با قهر بملك ما نشستى * بالى به خود از غرور و مَستى

اين سلطنت ز پرتو ماست * از بركت دين ماست برپاست

كفران كنى تو نعمت ما * طغيان كنى بحُرمت ما

با حرَبهء ما بما ستيزى * و از كينه تو خون ما بريزى

در محضر عام و نزد اوباش * بىپرده كنى تو كفر خود فاش

يك جا تو ز مشركين كنى ياد * يك جا شعف از گرفتن داد