ديوان بينه رحمت در مراثى قتيل امت و اهلبيت عصمت (فارسى) — الصفحة ١١٧

( تذكّر از مجلس يزيد و مكالمات زينب كبرى )

اى شام بَس بر آل پيمُبر بُدى تو شام * از بهر فاجران ز لئامت شدى بكام

شومى تو بر پيمبُر و شامى به آل او * گويا كه با رسول و رسالت بُدى عدو

پروردگان پردهء عصمت شترسوار * زين العباد در غل و زنجير چون تتار

ميگفت و ميگريست كه ايكاش در وجود * مادر نزادمى و چنين ذلّتم نبود

ايشام جُز خرابه نبودت كه جا دهى * آل نَبى پس از همهء عزّت و شَهى

قال الرّاوى ثمّ دخلوا بالسّبايا و الرّؤس الى دمشق و علىّ بن الحسين عليه السّلام معهم على جمل به غير و طآء و هو يقول :

اقاد ذليلا فى دمشق كأننّى * من الزّنج عبد غاب عنه نصير

و جدّى رسول اللّه فى كلّ مشهد * و شيخى امير المؤمنين امير

فياليت لم انظر دمشق و لم اكن * يرانى يزيد فى البلاد اسير

من كجا و شام با حال عليل * غل به گردن ميكشانندم ذليل

چون غلام رنگى بىياورى * ميكشندم جانب هر مَعبرى

كى چنين ذلَت مرا باشد رَوا * هست جدَ من رسول مصطفى

هست جَدّ ديگرم حبل المتين * كاو ملقّب شد امير المؤمنين

كاشكى مادر نزادم در جهان * تا نديدم اينچنين ذلّت عيان

كاش از مادر نميگشتم پديد * تا نمديدم اسير اينسان يزيد

افسوس بر اهلبيت از شام * گسترد يزيد مجلس عام

پس خواند ببزم فرقه‌ها را * از گبر و يهودى و نصارى

بر خواند ز هر شرير و هر شوم * حَتّى سُفراى ارمن و رُوم